Bu ülkede anlayabildiğim, özleşebildiğim, sevebileceğim
neredeyse hiçbir şey yok. Siyaset boka batmış. Dindar dediklerinin çoğu ya gizli
ırkçı, ya birilerinin arkasından düşünmeden, fikirleri sorgulamadan koşan
insanlar. Sol kesim ya gizli veya açıktan Kemalist, ya da terörle kol kola. Sağ
konusuna hiç girmiyorum. Sağcılık ne yazık ki günümüzde sığcılık olmuş.(Kemalist
yazınca inatla k’yi büyük harf yapan Word programı bile Kemalist. Bu k’yi de
büyük yazdı ibnetor.) Üniversiteler fikir üretmekten vazgeçeli yıllar olmuş. (Fikir
ürettiğine pek rastlamadık ama böyle yazınca sanki bir ara bir şeyler yapmışlar
gibi oluyor, havalı duruyor.) Düşünen, bir şeyler talep eden, gösteri yapan
öğrencilere köpek gibi saldırıyorlar. Medya gerçekleri saklamak konusunda
görevini hakkıyla yerine getiriyor. İnsanlar okumuyor, düşünmüyor. Çoğu genç
olan bitenden habersiz. Aşka dair pek umut kalmamış. (Bu aşk konusu biraz öznel
olabilir, inkar etmiyorum.)
Böyle bir toplumda yalnız kalmak aslında kötü bir şey
olmayabilir. Ama yine de kendimi yalnız kalıyorum diye suçladığım oluyor. Sonra
böyle bir toplumda yalnız kaldım diye üzüldüğüm için kendimi suçladığım oluyor.
Kısacası kendimi mütemadiyen suçluyorum ve yalnızlıktan ötürü kafayı yiyorum.
Rabbim aklımı korusun. Amin.
